Kiedy rozważam krótkość mego życia

Kiedy zważam krótkość mego życia, wchłoniętego w wieczność będącą przed nim i po nim,

kiedy zważam małą przestrzeń, którą zajmuję, a nawet którą widzę, utopioną w nieskończonym ogromie przestrzeni, których nie znam i które mnie nie znają,

przerażam się i dziwię, iż znajduję się raczej tu niż tam, nie ma bowiem racji czemu raczej tu niż gdzie indziej, czemu raczej teraz niż wtedy

Kto mnie tu postawił? Na czyj rozkaz i z czyjej woli przeznaczono mi to miejsce i ten czas?…

Memoria hospitis unius diei praetereuntis („Pamięć przejeżdżającego gościa jednodniowego”) .

B. Pascal, Myśli [205], Warszawa 2008, s. 119.