Nasza droga do Mandżurii, pamiętasz ?

Na wzgórzach Mandżurii (tytuł oryginalny На сопках Маньчжурии – Na sopkach Mandżurii) – nastrojowy walc rosyjski, skomponowany w latach 1906 – 1907 przez rosyjskiego dyrygenta i kompozytora Ilię Szatrowa do tekstu S.Pietrowa.

Tekst utworu nawiązuje do bitwy pod Mukdenem, rozegranej w okresie wojny rosyjsko-japońskiej. W bitwie tej, odbywającej się na przełomie lutego i marca 1905 roku, obydwie strony poniosły ogromne straty (Rosjanie: 89 tys. spośród 330 tys. żołnierzy, Japończycy 71 tys. spośród 270 tys. żołnierzy). Bitwa rozegrała się na pofalowanym terenie w pobliżu miasta Mukden w Mandżurii (na wzgórzach Mandżurii). Mimo ogromnego poświęcenia rosyjskich żołnierzy bitwa zakończyła się klęską Rosjan na skutek nieudolnego kierowania nią przez dowódcę wojsk rosyjskich, gen. A.N. Kuropatkina.

WALCA TEGO NIE TAŃCZY SIĘ NIGDY, jest epitafium dla dziesiątków tysięcy poległych w bitwie pod Mukdenem, w której brali udział Polacy wcieleni do wojsk rosyjskich i również spoczywający na wzgórzach tej krainy .Utwór ten w Rosji carskiej był uważany jako nieoficjalny hymn.

Ten walc jest bardzo znany i należy do klasyki światowej. Śpiewa go też Andrzej Rosiewicz, ale już z bardzo zabawnym  tekstem. Czemu mi się dziś przypomniał ? Nie wiem, lubię go słuchać bardziej, niż Wiadomości TVP. Przykucnąłem właśnie na jednym z mandżurskich wzgórz. Wieje wiatr, słońce świeci słabo. Nie ma tu już śladów po tamtej bitwie. Nie ma demonstracji o chęci zabijania małych dzieci, szpitali z umierającymi na koronawirusa, kłamców, złodziei, walczących z kościołem i szargającym jego imię.

Jest cisza, wieje wiatr i nawet ciebie już tu nie ma. Trzeba wracać.